Informatie

Gisteren stonden we samen stil bij de 4 mei herdenking. Onze stadsdichter Marjolein Westendorp schreef daarom een persoonlijk gedicht rond het thema ‘Leven met oorlog’ dat zij voordroeg tijdens de herdenking. Het gedicht bestaat uit een drieluik van drie generaties en laat zien hoe belangrijk het is dat verhalen en ervaringen niet verloren gaan. Mijn opa moest naar een werkkamp Maar hij sprong uit de rijdende trein Ondergedoken met enkel een olielamp En mijn oma moest moeder en vader zijn Ik heb haar gevraagd hoe het toen was En hoe zij het later, achter, zich liet Pijn, zag ik toen ik haar gedachten las Want antwoord, dat kreeg ik niet Mijn man werkt als verdediger van ons land Constant staan hij en zijn collega’s paraat Om ons heen staat de wereld in brand Ik voel de angst om wat is en om wat komen gaat Wij delen ons dorp met hen die gevlucht zijn Dagelijks zien we beelden van uitzichtloosheid Vandaag staan wij samen op dit veilige plein En voelen we vrede in al haar broosheid Mijn dochter is nog klein en beïnvloedbaar Dat mijn oma toen zweeg, dat begrijp ik Want hoe vertel ik ooit aan haar dat oorlog opkomt in een onbewaakt ogenblik Woorden schieten niet alleen te kort Soms zijn ze ook onvindbaar Zodat je er volledig stil van wordt Twee minuten lang, hier met elkaar Dankbaar dat wij samen stil kunnen en mogen zijn Enkel onze herinneringen en gedachten Ons medeleven voor hen in angst, verdriet en in pijn En liefde en eerbied voor hen die toen ons de vrede brachten